Nie uczestniczę ostatnio zbyt bardzo. Mam problem z blogosferą. Zaglądam do Was. Ale – sam – straciłem impet. Ponieważ do pisania impetują mnie kobiety i poezja (a dobrej poezji i ważnych kobiet niewiele jest obecnie wokół mnie) dlatego właśnie – podupadłem.

Byłem w Zachęcie. Na Liberze. Zauważyłem, że ludzie mi znani dzielą się na tych, którzy Z ZAŁOŻENIA idą lub nie idą na Liberę. Ja poszedłem po prostu. Wziąłem w nawias wszystko, to co powiedziano mi na temat Libery. W nawias – wszelkie ZA i PRZECIW. Chuj z tym. Poszedłem i wyszedłem urzeczony. O ile można tak powiedzieć. O ile to jest na miejscu – urzekł mnie ten smutek. Idźcie na Liberę, jeżeli chcecie zrozumieć, czym jest smutek.

Oczywiście – bo jakże bym mógł inaczej – wcale tego nie uzasadnię. Tylko zaprzeczę.

UNIVERSAL PENIS EXPANDER

„Proponowany przyrząd przeznaczony jest do celów ściśle użytkowych. Zaprojektowany został z myślą o osobach pragnących osiągnąć w sposób trwały 'odmienne stany świadomości' na drodze doświadczenia ultraseksualnego. Osiągnięcie wydłużenia penisa wyklucza możliwość uzyskania 'normalnej' przyjemności seksualnej w jakiejkolwiek formie; w zamian adept otrzymuje permanentny stan 'na krawędzi orgazmu'.”

- Tato, a co to jest?.... To jest taka...

- (tata milczy)

- ...taka maszyna, tak?

- Tak.

- Tato.... A czemu ten pan ma takiego długiego siuśka?!

- No... widocznie taki mu urósł.

Śmiech dziecka dekonstruuje ekspozycję. A ci co przyszli tu ze względu na ZA lub ze względu na PRZECIW czują się nieswojo. A ja wybucham śmiechem. Idę dalej.

I pozwalam, by porwał mnie smutek Pana Libery.

W Amatorskiej nastały nowe zasady. Bo nastała kierowniczka. Można łączyć stoliki, ale pod warunkiem, że na jeden stolik będą przypadały cztery krzesła. Więc – biorąc pod uwagę, że (z zasady) można ze sobą połączyć nie więcej niż dwa stoliki (nie więcej) – to: w spotkaniu towarzyskim może wziąć udział nie więcej niż osiem osób. No, chyba, że kelnerka da cynk: że kierowniczki nie będzie.

- Proszę pana.... a jak długo państwo jeszcze tutaj będą?...

Myślę, że życzy nam wyjścia, więc chcę być miły.

- No... z godzinę maksymalnie.

Zafrasowała się. Zagajam z troską:

- A dlaczego pani pyta?

- Bo ja właśnie odwołałam rezerwację.... Więc dobrze by było, gdyby państwo posiedzieli przynajmniej do w pół do jedenastej...

Rozpromieniam się.

- Aaaa czyli jak zwykle? Dopóki pani nas nie wyrzuci!

Kobieta uśmiecha się porozumiewawczo.

Śniło mi się. Najdziwniejszy sen świata.

Adoptowałem psa. Do kota, do kompletu.

I razu pewnego przyuważyłem, że ten pies (kiedy wydaje mu się, że nie widzę) dusi mojego kota z Rosji. Co, jest kurwa? - pomyślałem.

Nie. Nie chce go pogryźć, czy coś równie psiego. Nie. Normalnie – bierze go jak człowiek i próbuje udusić.

Zadzwoniłem więc do ośrodka adopcyjnego i powiedziałem: Musze wam oddac tego bydlaka, on mi dusi kota. Zrozumieli.

Wziąłem psa na smycz, wychodzimy na ulicę i nagle.... z psa (z jego środka) wyskakuje kilka osób, są w przebraniach, na głowach mają takie fikuśne czapeczki, w ustach trąbki, rozrzucają dookoła serpentyny....

Robi sie regularna impreza. Na to przychodzi do mnie mój kot z Rosji i rzecze:

- No wiesz, bo ja to w sumie umiem mówić. Tylko wiedziałem, że tego nie zrozumiesz.

Rusza mu się mordka, zmienia się mimika. Kot robi się bardziej ludzki. Jak z kreskówki. A potem siada do stołu i zaczyna jeść. W jednej łapce trzyma widelec, a w drugiej – nóż. KONIEC.

Dzwoni telefon.

- Dzień dobry, czy zechciałby pan wziąć udział w badaniach rynku dot. (serio, miałem wrażenie, że babka mówi skrótami) polskich rozgłośni radiowych?

Wziąłem ją z zaskoczenia:

- Bardzo chętnie.

Zadała mi kilka tendencyjnych pytań dot. mojego wieku, wykształcenia, miejsca zamieszkania.

I przeszła do rzeczy:

-Proszę powiedzieć, jakiej rozgłośni słucha pan na co dzień, bez względu na reklamy, zapowiedzi, opinie innych osób, tylko dla muzyki, której może pan posłuchać?

- Program drugi poleskiego radia.

Cisza.

- Wie pan co... Z polskiego radia to na liście mam tylko program pierwszy i trzeci.

Zrozumiałem jej aluzję

- Ale ja w ogóle nie słucham innego radia!

Zafrasowaliśmy się oboje.

- I co teraz?... - zapytałem zasmucony

- W tej sytuacji... - odpowiedziała – raczej nie będziemy mogli dokończyć badania.

#